Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich

Wystawa
Otwarte zdarzenie
15th Wrz, 2026 15:00 - 22nd Wrz, 2026 16:15

Szczegóły

Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich Wystawa w ramach wydarzenia „Beksiński w Krakow.. Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich
Wystawa w ramach wydarzenia „Beksiński w Krakowie. 10 lat” organizowanego z okazji 10-lecia Galerii Zdzisława Beksińskiego w Krakowie, w której prezentowana jest kolekcja Anny i Piotra Dmochowskich.

Zdzisław Beksiński (1929, Sanok – 2005, Warszawa) to jeden z najważniejszych polskich artystów XX wieku – malarz, grafik, rysownik, fotograf i rzeźbiarz, którego twórczość wymyka się wszelkim jednoznacznym klasyfikacjom. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, początkowo eksperymentował z fotografią i fotomontażem, tworząc obrazy o intensywnym, niepokojącym wyrazie. Od lat 60. rozwijał malarstwo fantastyczne, łącząc surrealistyczne wizje, barokową ekspresję oraz motywy snów i egzystencjalnych lęków. Jego dzieła, często pozbawione tytułów, otwierają przestrzeń dla wyobraźni i osobistej interpretacji odbiorcy. W 1977 roku przeniósł się do Warszawy, kontynuując twórczość aż do tragicznej śmierci. Najpełniejsza kolekcja jego prac – od fotografii, rysunków i malarstwa po grafiki cyfrowe – znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku.

Zanim Zdzisław Beksiński stworzył obrazy, które na trwałe wpisały się w historię sztuki, prowadził równie bezkompromisowy dialog z fotografią. To właśnie tutaj po raz pierwszy wypracował język, który później rozpoznamy w jego rysunkach i płótnach: język napięcia, deformacji, ciszy i niepokoju.

Fotografia nie była dla niego sposobem dokumentowania świata. Była narzędziem jego przekształcania. Beksiński nie szukał wydarzeń, nie interesowała go kronika codzienności ani humanistyczny reportaż, który w latach pięćdziesiątych dominował w polskiej fotografii. Aparat służył mu do budowania własnej rzeczywistości – podporządkowanej emocjom, intuicji i wyobraźni.

Niespełnione marzenie o studiowaniu reżyserii filmowej paradoksalnie okazało się jednym z najważniejszych impulsów jego twórczości. Kamerę zastąpił aparat fotograficzny, a montaż przeniósł do ciemni. To tam obraz przestawał być zapisem chwili, a stawał się konstrukcją. Beksiński kadrował, zestawiał, multiplikował i nakładał fotografie na siebie, traktując je jak materiał do komponowania nowych znaczeń. Powstawały obrazy, które bardziej przypominały psychiczne krajobrazy niż fotograficzne przedstawienia.

Na tych fotografiach człowiek rzadko jest portretem. Staje się znakiem. Twarz, fragment ciała, gest czy sylwetka funkcjonują jako elementy większej układanki, w której liczy się atmosfera, a nie opowieść. Rodzina artysty – żona, matka, bliscy – nie odgrywa ról bohaterów, lecz staje się tworzywem obrazu, punktem wyjścia do opowieści o emocjach, a nie celem samym w sobie.

To również fotografia głęboko formalna. Akademickie zalecenia dotyczące poprawnego kadrowania czy harmonijnej kompozycji interesowały go tylko po to, by je świadomie złamać. Zaskakujące skróty perspektywiczne, agresywne cięcia kadru, monumentalizacja drobnych przedmiotów czy zestawianie obrazów pozornie do siebie niepasujących prowadzą do powstania fotografii, które do dziś zachowują niezwykłą siłę oddziaływania. Nie szokują efektem specjalnym. Szokują logiką własnego świata.

Beksiński należał do pokolenia artystów, którzy chcieli wyprowadzić fotografię poza rolę wiernego zapisu rzeczywistości. Wraz z Bronisławem Schlabsem i Jerzym Lewczyńskim współtworzył jedno z najważniejszych środowisk polskiej fotografii awangardowej końca lat pięćdziesiątych. Ich postulowana fotografia subiektywna nie miała odtwarzać świata takim, jaki jest, lecz ujawniać sposób jego przeżywania.

Na prezentowanych fotografiach trudno szukać piękna rozumianego tradycyjnie. Są surowe, chłodne i oszczędne. Czerń i biel stają się narzędziem kondensacji emocji. Pustka, mur, twarz, ciało czy cień budują przestrzeń zawieszoną pomiędzy snem a rzeczywistością, pomiędzy pamięcią a przeczuciem. To obrazy bardziej odczuwane niż oglądane.

Ta wystawa pokazuje moment, w którym rodzi się Beksiński – jeszcze przed wielkimi płótnami, jeszcze przed charakterystycznym malarstwem, ale już z charakterystyczną dla przyszłego artysty konsekwencją. W fotografii odnajduje własną metodę myślenia obrazem i projektuje emocje. Patrząc na te prace po kilkudziesięciu latach, łatwo dostrzec, że fotografia była dla Beksińskiego laboratorium wyobraźni. Miejscem, w którym nauczył się, że obraz nie musi przedstawiać prawdy, aby mówić o niej więcej niż dokument.

– Joanna Gościej-Lewińska, kuratorka Galerii Zdzisława Beksińskiego w Krakowie Więcej

Nowohuckie Centrum Kultury

Informacje o zdarzeniu

Ostatnie zmiany

Przypięte rzeczy

Ostatnia aktywność

Nowohuckie Centrum Kultury utworzył -a nowe wydarzenie

1 tydzień temu Edycja
Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich

Wystawa

Otwarte zdarzenie

Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich
Wystawa w ramach wydarzenia „Beksiński w Krakowie. 10 lat” organizowanego z okazji 10-lecia Galerii Zdzisława Beksińskiego w Krakowie, w której prezentowana jest kolekcja Anny i Piotra Dmochowskich.

Zdzisław Beksiński (192.. Fotografie Zdzisława Beksińskiego z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich
Wystawa w ramach wydarzenia „Beksiński w Krakowie. 10 lat” organizowanego z okazji 10-lecia Galerii Zdzisława Beksińskiego w Krakowie, w której prezentowana jest kolekcja Anny i Piotra Dmochowskich.

Zdzisław Beksiński (1929, Sanok – 2005, Warszawa) to jeden z najważniejszych polskich artystów XX wieku – malarz, grafik, rysownik, fotograf i rzeźbiarz, którego twórczość wymyka się wszelkim jednoznacznym klasyfikacjom. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, początkowo eksperymentował z fotografią i fotomontażem, tworząc obrazy o intensywnym, niepokojącym wyrazie. Od lat 60. rozwijał malarstwo fantastyczne, łącząc surrealistyczne wizje, barokową ekspresję oraz motywy snów i egzystencjalnych lęków. Jego dzieła, często pozbawione tytułów, otwierają przestrzeń dla wyobraźni i osobistej interpretacji odbiorcy. W 1977 roku przeniósł się do Warszawy, kontynuując twórczość aż do tragicznej śmierci. Najpełniejsza kolekcja jego prac – od fotografii, rysunków i malarstwa po grafiki cyfrowe – znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku.

Zanim Zdzisław Beksiński stworzył obrazy, które na trwałe wpisały się w historię sztuki, prowadził równie bezkompromisowy dialog z fotografią. To właśnie tutaj po raz pierwszy wypracował język, który później rozpoznamy w jego rysunkach i płótnach: język napięcia, deformacji, ciszy i niepokoju.

Fotografia nie była dla niego sposobem dokumentowania świata. Była narzędziem jego przekształcania. Beksiński nie szukał wydarzeń, nie interesowała go kronika codzienności ani humanistyczny reportaż, który w latach pięćdziesiątych dominował w polskiej fotografii. Aparat służył mu do budowania własnej rzeczywistości – podporządkowanej emocjom, intuicji i wyobraźni.

Niespełnione marzenie o studiowaniu reżyserii filmowej paradoksalnie okazało się jednym z najważniejszych impulsów jego twórczości. Kamerę zastąpił aparat fotograficzny, a montaż przeniósł do ciemni. To tam obraz przestawał być zapisem chwili, a stawał się konstrukcją. Beksiński kadrował, zestawiał, multiplikował i nakładał fotografie na siebie, traktując je jak materiał do komponowania nowych znaczeń. Powstawały obrazy, które bardziej przypominały psychiczne krajobrazy niż fotograficzne przedstawienia.

Na tych fotografiach człowiek rzadko jest portretem. Staje się znakiem. Twarz, fragment ciała, gest czy sylwetka funkcjonują jako elementy większej układanki, w której liczy się atmosfera, a nie opowieść. Rodzina artysty – żona, matka, bliscy – nie odgrywa ról bohaterów, lecz staje się tworzywem obrazu, punktem wyjścia do opowieści o emocjach, a nie celem samym w sobie.

To również fotografia głęboko formalna. Akademickie zalecenia dotyczące poprawnego kadrowania czy harmonijnej kompozycji interesowały go tylko po to, by je świadomie złamać. Zaskakujące skróty perspektywiczne, agresywne cięcia kadru, monumentalizacja drobnych przedmiotów czy zestawianie obrazów pozornie do siebie niepasujących prowadzą do powstania fotografii, które do dziś zachowują niezwykłą siłę oddziaływania. Nie szokują efektem specjalnym. Szokują logiką własnego świata.

Beksiński należał do pokolenia artystów, którzy chcieli wyprowadzić fotografię poza rolę wiernego zapisu rzeczywistości. Wraz z Bronisławem Schlabsem i Jerzym Lewczyńskim współtworzył jedno z najważniejszych środowisk polskiej fotografii awangardowej końca lat pięćdziesiątych. Ich postulowana fotografia subiektywna nie miała odtwarzać świata takim, jaki jest, lecz ujawniać sposób jego przeżywania.

Na prezentowanych fotografiach trudno szukać piękna rozumianego tradycyjnie. Są surowe, chłodne i oszczędne. Czerń i biel stają się narzędziem kondensacji emocji. Pustka, mur, twarz, ciało czy cień budują przestrzeń zawieszoną pomiędzy snem a rzeczywistością, pomiędzy pamięcią a przeczuciem. To obrazy bardziej odczuwane niż oglądane.

Ta wystawa pokazuje moment, w którym rodzi się Beksiński – jeszcze przed wielkimi płótnami, jeszcze przed charakterystycznym malarstwem, ale już z charakterystyczną dla przyszłego artysty konsekwencją. W fotografii odnajduje własną metodę myślenia obrazem i projektuje emocje. Patrząc na te prace po kilkudziesięciu latach, łatwo dostrzec, że fotografia była dla Beksińskiego laboratorium wyobraźni. Miejscem, w którym nauczył się, że obraz nie musi przedstawiać prawdy, aby mówić o niej więcej niż dokument.

– Joanna Gościej-Lewińska, kuratorka Galerii Zdzisława Beksińskiego w Krakowie Więcej

15th Wrz, 2026 15:00 - 22nd Wrz, 2026 16:15
2 albumów 1 uczestnik 137 odsłon

Biorę udział

Może

Nie biorę udziału
Post jest w trakcie moderacji
Rzecz została pomyślnie opublikowana w strumieniu. Teraz będzie też widoczna.

Obecnie brak aktywności